MC-BAUCHEMIE
Jesteś w: O NAS 
materiałowe systemy iniekcyjne uszczeln. bezwykopowe
materiałowe systemy iniekcyjne uszczeln. bezwykopowe | Uczelnianie wycieków wody metodą bezwykopową |
|
|
|
MC-INJEKT GL 95
 1. Analiza przypadku – w pierwszej kolejności należy przeanalizować parametry gruntu za konstrukcją, grubość elementu oraz materiał z którego wykonana jest ściana. Pozwoli to na bezbłędne dobranie optymalnej technologii i zastosowanie odpowiedniego czasu wiązania materiału iniekcyjnego oraz sposobu rozmieszczenia i rozstawu pakerów iniekcyjnych.
 2. Nawiercenie otworów iniekcyjnych i osadzenie pakerów. Geometria otworów daje kształt naprzemiennej siatki. Odległości miedzy nawiertami wynoszą 20-40cm. Można stosować w tym przypadku zasadę, że rozstaw między pakerami jest większy w przypadku występowania za przegrodą gruntów spoistych, natomiast w przypadku występowania gruntów luźnych rozstaw należy zmniejszyć. Otwory w rzędzie położonym najniżej powinny być zagęszczone.  Zaleca się stosowanie pakerów o długości odpowiedniej do grubości elementu iniektowanego, tak aby końcówka pakera wychodziła na zewnątrz konstrukcji. Często używa się specjalne pakery z końcówką uformowaną, tak aby materiał rozchodził się na boki wzdłuż powierzchni zewnętrznej obiektu.
Zakończenie prac następuje po pełnym wypełnieniu materiałem iniektowanej powierzchni. Po każdej iniekcji urządzenie pompujące należy dokładnie przeczyścić i umyć odpowiednim środkiem czyszczącym. Pakery należy usunąć a otwory wypełnia zaprawą uszczelniającą. Iniekcja uszczelniająca powierzchni niesie ryzyko pojawienia się dodatkowych przecieków. Doszczelnienia tych miejsc przeprowadza się zgodnie z w/w technologią. ODTWORZENIE IZOLACJI POZIOMEJ BARIERA DLA KAPILARNGO PODCIĄGANIA WODY W KONSTRUKCJI – materiały na bazie żywic akrylowych
MC-Injekt GL93 – żywica akrylowa, niskolepka, możliwość wykonywanie iniekcji w rysy o rozwartości >0,1 mm, możliwość iniekowania rys suchych i wilgotnych w konstrukcjach żelbetowych, betonowych i murowych MC-Injekt GL95 – żywica akrylowa, niskolepka, możliwość wykonywanie iniekcji w rysy o rozwartości >0,1 mm, możliwość iniekowania rys suchych i wilgotnych w konstrukcjach żelbetowych, betonowych i murowych  1. Analiza przypadku – w pierwszej kolejności należy przeanalizować konstrukcje ścian w budynku, wilgotność, porowatość rodzaj materiału co pozwoli na bezbłędne dobranie optymalnej technologii i zastosowanie odpowiedniego czasu wiązania materiału iniekcyjnego.  Rodzaj materiału konstrukcji oraz grubość ściany decyduje o sposobie rozmieszczenia pakerów.2. Nawiercenie otworów iniekcyjnych pod osadzenie pakerów. Otwory rozmieszcza się w jednym lub dwóch rzędach na przemian co ok. 15-25cm.  Rząd otworów powinien być rozmieszczony jak najniżej poziomu posadzki. Głębokość otworów to ok. 2/3 grubości elementu konstrukcji. Otwory w jednym rzędzie powinny być rozmieszczone gęściej tj. co 15-20cm i nachylone pod kątem ok. 300 tak , aby otwór przecinał co najmniej jedną fugę miedzy-ceglaną. Natomiast otwory w dwóch rzędach mogą być nawiercane pod kątem prostym do ściany.Osadzenie pakerów w nawierconych otworach. Do iniekcji odtwarzającej izolacje poziomą można stosować zarówno pakery iniekcyjne rozporowe Ø13 jak również pakery plastikowe wbijane Ø 18.  3. Iniekcje rozpoczyna się od pierwszego pakera w rzędzie posuwając się systematycznie w jednym kierunku. Pakery powinny być otwarte tzn. bez zaworów zwrotnych. Na paker, przez który będzie przeprowadzana iniekcja nakręca się kalamitkę i iniektuje materiał do momentu aż materiał iniekcyjny wydostanie się przez następny paker, ciśnienie w pompie osiągnie maksimum lub zużycie materiału osiągnie max wartość na dany paker. Wtedy proces przenosi się na następny paker i dalej iniektuje wg podobnych reguł. Iniekcja wtórna jest wymagana w te miejsca gdzie były opory podczas iniekcji, tzn. była przerwa w pracy, materiał nie rozprzestrzeniał się prawidłowo, czy był otwór niedrożny. Wtedy należy dowiercić dodatkowy otwór i doiniektować dane miejsce. SPRZĘT  MC – I 200
|
3. Iniekcje rozpoczyna się od najniższego rzędu posuwając się systematycznie w jednym kierunku do góry. Pakery powinny być otwarte tzn. bez zaworów zwrotnych. Na paker, przez który będzie przeprowadzana iniekcja nakręca się kalamitkę iniektuje materiał do momentu aż materiał iniekcyjny wydostanie się przez następny paker, ciśnienie w pompie osiągnie maksimum lub zużycie materiału osiągnie max wartość na dany paker. Wtedy proces przenosi się na następny paker i dalej iniektuje wg podobnych reguł. Iniekcja wtórna jest wymagana w te miejsca gdzie były opory podczas iniekcji, tzn. była przerwa w pracy, materiał nie rozprzestrzeniał się prawidłowo, czy był otwór niedrożny. Wtedy należy dowiercić dodatkowy otwór i doiniektować dane miejsce.